เมื่อบ้านอยู่ในอาคารเดียวกับพื้นที่สาธารณะ เส้นแบ่งระหว่าง “พร้อมให้บริการ” กับ “ขอพัก”
ยิ่งต้องมีความชัดเจน
สถาปัตยกรรมไม่สามารถปิดโทรศัพท์แทนเจ้าของได้
แต่สามารถลดสิ่งกระตุ้นที่ทำให้บทบาทการทำงานยังคงปรากฏ เช่น เส้นทางที่ทับกัน มุมมองกลับไปยังพื้นที่ทำงาน หรือเสียงและกิจกรรมที่เดินทางขึ้นมาถึงพื้นที่ส่วนตัว
เราเองเคยคิดว่าการแยกชั้นเพียงพอแล้ว เพราะในผังชั้นหนึ่งกับชั้นสามดูห่างกันอย่างเป็นระเบียบ แต่ระยะทางแนวดิ่งไม่ได้แปลว่าแยกทางความรู้สึกโดยอัตโนมัติ หากทุกเส้นทางและสัญญาณยังพากลับไปหางาน บ้านจะเป็นพื้นที่พักได้อย่างไร เมื่ออาคารยังเตือนอยู่เสมอว่าเรามีบทบาทอีกคนรออยู่ข้างล่าง
ผลต่อการออกแบบ คือการจัด การเข้าถึง, พื้นที่รอยต่อ, ด้านเสียง การแยก และ ด้านการมองเห็น การแยก ให้ ส่วนตัว ที่พักอาศัย มี การมาถึง ของตัวเอง บ้านส่วนตัวไม่ควรต้องรับเสียงสะท้อนจากบทบาทสาธารณะตลอดวัน เพียงเพราะอยู่ใต้หลังคาเดียวกัน