คำว่า “ตามแบบ” ฟังง่าย จนกระทั่งต้องหาว่าแบบหน้าไหน

การอ้างอิงข้ามหน้าจึงเป็นโครงสร้างความจำของโครงการ มันช่วยให้ข้อมูลชิ้นหนึ่งไม่ต้องแบกทุกอย่างไว้ลำพัง

แต่ก็สร้างความรับผิดชอบใหม่ คือเส้นทางการค้นหาต้องชัดพอ ไม่เช่นนั้นการมีข้อมูลครบก็แทบไม่ต่างจากการไม่มีข้อมูล

คนออกแบบมักจำชุดแบบของตัวเองได้ดีเกินจริง

เราจึงเผลอคิดว่าคนอื่นจะรู้เองว่าต้องเปิดหน้าใด ความคุ้นเคยของผู้เขียนกลายเป็น จุดที่มองข้าม และทำให้ผู้อ่านต้องแกะรอยเหมือนกำลังอ่านนิยายสืบสวนที่ไม่มีใครตั้งใจเขียน

เอกสารครบถ้วนเพียงพอหรือไม่ หากคนใช้หาเรื่องที่ต้องตัดสินใจไม่พบในเวลาที่ต้องใช้

ผลต่อการออกแบบ คือการทำให้ความสัมพันธ์ระหว่างหน้าอ่านได้ ทั้งเลขอ้างอิง ชื่อรายละเอียด และลำดับข้อมูล คำว่า “ตามแบบ” จึงควรหมายถึงเส้นทางที่ตรวจสอบได้ ไม่ใช่คำสั่งให้คนอื่นไปเสี่ยงโชคในกองกระดาษ