เราปลูกต้นไม้เพื่อบังสายตา หรือเพื่อไม่ต้องคุยเรื่องขอบเขต

ภูมิทัศน์ ระหว่างบ้านสองหลังจึงไม่ใช่เพียงฉากเขียว มันเป็นตัวกลางของความสัมพันธ์

ความทึบ ความสูง ฤดูกาล และระยะปลูกล้วนเปลี่ยนระดับการรับรู้ถึงกัน อย่างไรก็ตาม ภาพ ภาพมุมมอง ไม่อาจยืนยันผลลัพธ์จริงของการบังสายตา การเติบโตหรือการดูแลได้

เราเองชอบใช้ต้นไม้แก้ปัญหาในภาพ

เพราะมันนุ่มนวลกว่ากำแพง แต่ความนุ่มนวลทางภาพอาจซ่อนความคาดหวังหนักๆ ไว้กับสิ่งมีชีวิตที่ต้องใช้เวลาเติบโต และต้องมีคนดูแลหลังวันเปิดโครงการ

เรากำลังออกแบบความสัมพันธ์กับธรรมชาติ หรือกำลังฝากธรรมชาติให้จัดการความสัมพันธ์ของเรา

ผลต่อการออกแบบ คือการใช้ ภูมิทัศน์ ร่วมกับผัง มวล และช่องเปิด ไม่ให้ต้นไม้รับผิดชอบขอบเขตเพียงลำพัง ความเป็นส่วนตัวที่ดีควรทำงานตั้งแต่วันแรก และดีขึ้นเมื่อสวนเติบโต ไม่ใช่รอให้สวนช่วยชีวิตแบบในภายหลัง