ความละเอียดไม่ใช่ความจุกจิก จนกระทั่งมันลืมว่ากำลังช่วยใคร

รายละเอียดในแบบมีหน้าที่ลดพื้นที่ของการเดา

แต่รายละเอียดมากไม่ได้แปลว่าดีกว่าเสมอไป ถ้ามันกระจายจนหาไม่เจอ ซ้ำกันจนไม่รู้ฉบับไหนจริง หรืออธิบายสิ่งที่ผู้ใช้งานเอกสารไม่จำเป็นต้องรู้ ความละเอียดก็อาจกลายเป็นภาษาส่วนตัวของคนเขียน

เราเองก็มีช่วงที่ภูมิใจกับจำนวนหน้า เหมือนความหนาของชุดแบบเป็นหลักฐานของความรับผิดชอบ

ภายหลังจึงต้องยอมรับว่าเอกสารที่ดีไม่ได้วัดจากสิ่งที่เราใส่ลงไป แต่วัดจากจำนวนการตัดสินใจที่มันช่วยให้คนอื่นทำได้ถูกต้อง

เรากำลังเพิ่มรายละเอียดเพื่อป้องกันความผิดพลาด หรือเพื่อป้องกันตัวเองจากความไม่แน่นอน

ผลต่อการออกแบบ คือการจัดลำดับข้อมูลให้สัมพันธ์กับงานจริง รายละเอียดต้องครบพอ ชัดพอ และอยู่ในจุดที่ถูกเรียกใช้ ความละเอียดจึงไม่ใช่การจุกจิก เมื่อมันยังจำได้ว่ากำลังช่วยใครอยู่หน้างาน